رستم و اسب وفادارش، رخش، در حال عبور از یک بیابان خشک و بی‌پایان بودند.
آفتاب با شدت تمام می‌تابید و گرمای هوا هر لحظه غیرقابل‌تحمل‌تر می‌شد.
آن‌ها ساعت‌های طولانی در این مسیر سخت راه رفته بودند و دیگر آبی برای نوشیدن نداشتند.
شن‌های داغ بیابان مانند آتش زیر پاهای رخش احساس می‌شد و او را بسیار خسته کرده بود.
تشنگی به شدت بر آن‌ها غلبه کرده بود و توان حرکت را از هر دو گرفته بود.
پهلوان بزرگ ایران با خود فکر کرد که شاید این پایان سفر طولانی آن‌ها باشد.
در همین لحظه که امیدشان در حال از بین رفتن بود، اتفاق عجیبی افتاد.
رستم در فاصله نه چندان دور، یک قوچ کوهی زیبا را دید که آرام قدم می‌زد.
او با تعجب از خود پرسید که این حیوان در این بیابان سوزان چه می‌کند.
او می‌دانست که حضور این حیوان در اینجا بی‌دلیل نیست و قطعا به آب دسترسی دارد.
رستم باقیمانده انرژی خود را جمع کرد و به رخش دستور داد تا حیوان را دنبال کند.
رخش با وجود خستگی فراوان، با قدم‌هایی سنگین به دنبال قوچ کوهی به راه افتاد.
حیوان آن‌ها را به سوی تپه‌های سنگی و مسیرهای ناهموار در گوشه بیابان هدایت کرد.
پس از طی کردن مسافتی کوتاه، قوچ کوهی ناگهان در میان صخره‌های بزرگ ناپدید شد.
رستم با عجله خود را به آن مکان رساند تا ببیند حیوان کجا رفته است.
در کمال ناباوری، او یک چشمه آب خنک و زلال را در میان صخره‌ها پیدا کرد.
صدای دلنشین جریان آب، زیباترین صدایی بود که در آن لحظه به گوششان می‌رسید.
رستم و رخش با خوشحالی فراوان از آن آب گوارا نوشیدند و جان تازه‌ای گرفتند.
آن‌ها پس از استراحت در کنار چشمه، با قدرت و انرژی بیشتری به مسیر خود ادامه دادند.