من گلنارا هستم، یک حسابدار چهل‌ساله که در شهر زیبای خجند زندگی می‌کنم.
چند ماه پیش تصمیم گرفتم پس از سال‌ها وقفه، در کلاس‌های زبان انگلیسی ثبت‌نام کنم.
راستش را بخواهید، در ابتدا ترس و نگرانی عجیبی تمام وجودم را فرا گرفته بود.
همیشه شنیده بودم که یادگیری زبان جدید فقط برای کودکان و نوجوانان کاری آسان است.
با خودم فکر می‌کردم که حافظه‌ام برای حفظ کردن واژگان جدید و گرامر یاری نخواهد کرد.
روز اول کلاس، وقتی وارد اتاق شدم، متوجه شدم تمام هم‌کلاسی‌هایم جای فرزندانم هستند.
آن‌ها دانش‌آموزان دبیرستانی یا دانشجویانی بودند که پر از انرژی و شور جوانی به نظر می‌رسیدند.
این اختلاف سنی باعث شد در ابتدا احساس خجالت کنم و بخواهم کلاس را ترک کنم.
با این حال، تصمیم گرفتم تسلیم نشوم و روش‌های خاص خودم را برای یادگیری پیدا کنم.
به عنوان یک حسابدار، من به نظم، دقت و برنامه‌ریزی روزانه بسیار عادت دارم.
بنابراین، برای هر روزم یک برنامه منظم مطالعه طراحی کردم تا سریع‌تر پیشرفت کنم.
هر روز در مسیر رفتن به محل کار، به پادکست‌های آموزش زبان انگلیسی گوش می‌دهم.
روی تمام وسایل دفتر کارم برچسب‌هایی با نام انگلیسی آن‌ها چسبانده‌ام تا همیشه جلوی چشمم باشند.
همچنین، عصرها هنگام آشپزی، جملات کاربردی را با صدای بلند با خودم تکرار می‌کنم.
البته که مسیر یادگیری همیشه هموار نیست و گاهی از فراموش کردن کلمات احساس ناامیدی می‌کنم.
اما وقتی به موفقیت‌های کوچک و شیرینم نگاه می‌کنم، انگیزه مضاعفی برای ادامه راه می‌گیرم.
هفته گذشته در مرکز شهر یک گردشگر خارجی سرگردان به دنبال آدرس موزه تاریخی می‌گشت.
با اعتماد به نفس جلو رفتم و توانستم او را به راحتی به مقصدش راهنمایی کنم.
دیدن لبخند رضایت او و تشکر کردنش به زبان انگلیسی، بهترین پاداش برای تلاش‌هایم بود.
اکنون می‌دانم که یادگیری در چهل‌سالگی نه تنها غیرممکن نیست، بلکه تجربه‌ای بسیار لذت‌بخش است.
فقط کافی است صبور باشیم و از هر قدم کوچکی که در این مسیر برمی‌داریم خوشحال شویم.