سوفیا دانشجوی ایتالیایی است که یک سال است در تهران زبان فارسی می‌خواند.
هفته گذشته دوستش ندا او را به موزه آبگینه برد.
ساختمان موزه یک خانه اشرافی صدساله است که در وسط باغی پر از درخت قرار گرفته است.
سوفیا قبلا فکر می‌کرد موزه‌ها جاهای خسته‌کننده‌ای هستند، اما این بار نظرش عوض شد.
در یکی از سالن‌ها، کاسه‌ها و بطری‌های شیشه‌ای دیده می‌شد که بیش از دو هزار سال پیش ساخته شده بودند.
راهنمای موزه توضیح داد که در آن زمان، شیشه‌گرها شیشه داغ را با یک لوله بلند فوت می‌کردند و به آن شکل می‌دادند.
چیزی که سوفیا بیشتر از همه دوست داشت، یک گلاب‌پاش باریک و آبی‌رنگ بود که گردنی بلند و خمیده داشت.
ندا گفت که مادربزرگش هم یک گلاب‌پاش شبیه آن دارد و آن را فقط روزهای نوروز از کمد بیرون می‌آورد.
در سالن آخر، ظرف‌های سفالی با نقش‌های پرندگان و ماهی‌ها به نمایش گذاشته شده بود.
بعد از بازدید، دو دوست روی نیمکتی در باغ موزه نشستند و درباره چیزهایی که دیده بودند حرف زدند.
سوفیا گفت:« دفعه بعد می‌خواهم به موزه فرش بروم؛ تو هم می‌آیی؟»