امروز دهم دسامبر است و من دقیقا سه ماه است که در هامبورگ زندگی می‌کنم.
زمستان اینجا با چیزی که در ایران تجربه کرده بودم کاملا تفاوت دارد.
روزها به شدت کوتاه هستند و هوا معمولا حوالی ساعت چهار عصر تاریک می‌شود.
در هفته‌های اول، این تاریکی زودهنگام و آسمان همیشه ابری باعث می‌شد احساس دلتنگی کنم.
زبان آلمانی هم چالش بزرگ دیگری است که هر روز با آن دست و پنجه نرم می‌کنم.
با وجود اینکه در کلاس‌های فشرده شرکت می‌کنم، هنوز فهمیدن صحبت‌های سریع مردم در خیابان آسان نیست.
بعضی وقت‌ها که خسته به خوابگاه برمی‌گردم، بیشتر از هر چیزی دلم برای دستپخت مادرم تنگ می‌شود.
بوی قرمه‌سبزی یا یک کاسه سوپ گرم او می‌توانست تمام خستگی‌های این روزهای سرد را از بین ببرد.
اما با وجود تمام این سختی‌ها، احساس می‌کنم کم‌کم دارم به این محیط جدید عادت می‌کنم.
هفته گذشته در دانشگاه با چند دانشجوی بین‌المللی دیگر آشنا شدم که شرایطی شبیه به من دارند.
ما تصمیم گرفتیم آخر هفته‌ها دور هم جمع شویم و غذاهای سنتی کشورهایمان را با هم بپزیم.
من به آن‌ها قول داده‌ام که دفعه بعد برایشان یک غذای خوشمزه ایرانی درست کنم.
اگرچه پیدا کردن بعضی از مواد اولیه در اینجا سخت است، اما می‌خواهم تمام تلاشم را بکنم.
هامبورگ شهر بسیار زیبایی است و قدم زدن در کنار دریاچه آن حتی در سرما لذت‌بخش است.
مردم اینجا شاید در نگاه اول کمی سرد به نظر برسند، اما در واقع بسیار مهربان هستند.
دیروز وقتی در ایستگاه قطار مسیرم را گم کرده بودم، یک پیرمرد با حوصله راهنمایی‌ام کرد.
این اتفاقات کوچک به من انگیزه می‌دهد تا بیشتر تلاش کنم و از تجربه‌های جدید نترسم.
می‌دانم که ماه‌های آینده هم چالش‌های خاص خودشان را خواهند داشت، اما من آماده هستم.
بی‌صبرانه منتظر رسیدن بهار هستم تا چهره سبز و آفتابی این شهر را هم ببینم.