امروز یک ماه از روزی که به آپارتمان جدیدم در شهر دوشنبه آمدم می‌گذرد.
زندگی کردن به تنهایی برای اولین بار، هم جالب و هم کمی سخت است.
وقتی کلید خانه را گرفتم، احساس خیلی خوبی داشتم و از خوشحالی خندیدم.
فضای اینجا خیلی بزرگ نیست، اما برای من یک نفر کاملا کافی است.
یک اتاق خواب کوچک، یک آشپزخانه روشن و یک سالن پذیرایی جمع‌وجور دارم.
من دیوارهای اتاق را با عکس‌های خانواده و دوستانم زیبا کردم.
همچنین چند گلدان گل خریدم و آن‌ها را کنار پنجره گذاشتم تا خانه سبزتر شود.
حالا هر وقت به این عکس‌ها و گل‌ها نگاه می‌کنم، احساس تنهایی از بین می‌رود.
البته مستقل بودن همیشه آسان نیست و کارهای جدیدی باید انجام دهم.
هفته گذشته برای اولین بار قبض‌های آب و برق را خودم پرداخت کردم.
ابتدا کمی نگران بودم که اشتباه کنم و پول بیشتری بدهم، اما کار ساده‌ای بود.
حالا می‌فهمم که خانواده‌ام چقدر برای مدیریت هزینه‌های خانه زحمت می‌کشیدند.
یکی دیگر از کارهای جدید من در این خانه، یادگیری پختن غذا است.
روزهای اول غذاهایی که درست می‌کردم خیلی بد می‌شدند و طعم خوبی نداشتند.
یک بار سعی کردم سوپ بپزم، اما آن‌قدر نمک ریختم که اصلا نمی‌شد آن را خورد.
اما من ناامید نشدم و با کمک مادرم در تماس تصویری پختن غذا را تمرین کردم.
دیروز یک مرغ خیلی خوشمزه پختم که بوی آن تمام خانه را پر کرده بود.
چیزی که بیشتر از همه در این آپارتمان دوست دارم، شب‌های آرام آن است.
در خانه پدری همیشه صدای تلویزیون، موسیقی یا صحبت کردن برادرانم شنیده می‌شد.
اما اینجا سکوت زیبایی دارد که پس از یک روز طولانی به من آرامش می‌دهد.
بعضی وقت‌ها کنار پنجره می‌نشینم، یک لیوان چای گرم می‌نوشم و به شهر دوشنبه نگاه می‌کنم.
من درست به همین شکل زندگی مستقل را در ذهن خودم نقاشی کرده بودم.
داشتن یک مکان مخصوص برای خودم، بزرگ‌ترین هدیه‌ای است که در این سال‌ها به خودم داده‌ام.
امیدوارم در هفته‌های آینده بتوانم دوستانم را به این آپارتمان کوچک دعوت کنم و برایشان غذا بپزم.