جمعه پیش، من و دوستم بهار ساعت پنج صبح بیرون زدیم تا به کوه برویم.
نقشه‌مان این بود که از دربند تا پناهگاه شیرپلا بالا برویم.
هوای تهران آن روز آفتابی بود و هیچ‌کدام از ما به پیش‌بینی هوا نگاه نکرده بودیم.
در ابتدا، مسیر از کنار رودخانه و باغ‌های کوچک می‌گذشت و صدای آب همه‌جا شنیده می‌شد.
کمی بالاتر، از پیرمردی که کنار راه چای می‌فروخت، دو لیوان چای داغ خریدیم.
او نگاهی به آسمان انداخت و گفت:« امروز زیاد بالا نروید؛ بعد از ظهر هوا خراب می‌شود.»
ما خندیدیم، چون آسمان کاملا صاف بود، و به راهمان ادامه دادیم.
حدود ساعت یک، داشتیم از یک شیب سنگی بالا می‌رفتیم که ناگهان باد سردی وزید و ابرهای خاکستری از پشت قله پیدا شدند.
در عرض چند دقیقه، مه همه‌جا را گرفت و دیگر مسیر را به‌خوبی نمی‌دیدیم.
بهار گفت بهتر است برگردیم، و من هم موافق بودم.
آرام و با احتیاط پایین آمدیم و وقتی به دکه پیرمرد رسیدیم، باران شروع شده بود.
پیرمرد لبخندی زد و گفت:« دیدید؟ کوه شوخی ندارد.»
اگر زودتر برنگشته بودیم، شاید در آن مه گم می‌شدیم.
حالا قبل از هر کوهنوردی پیش‌بینی هوا را نگاه می‌کنیم.