در یک شب سرد زمستانی، برف شدیدی در کوه‌های پامیر می‌بارید.
باد سرد در روستا زوزه می‌کشید و مردم در خانه‌هایشان بودند.
خانواده احمد دور بخاری نشسته بودند و چای گرم می‌نوشیدند.
ناگهان صدای در زدن شنیدند و احمد به سرعت در را باز کرد.
مرد جوانی پشت در ایستاده بود که از سرما می‌لرزید.
او راه خود را در طوفان برف گم کرده بود.
احمد لبخند زد و گفت که سریع به داخل خانه بیاید.
همسر احمد برای مسافر جوان یک کاسه سوپ داغ آورد.
مسافر لباس‌های خیس خود را عوض کرد و کنار بخاری نشست.
او از این خانواده مهربان تشکر کرد و شب آنجا خوابید.
صبح روز بعد، طوفان تمام شد و خورشید در آسمان می‌درخشید.
مسافر از خانواده احمد خداحافظی کرد و به راه خود ادامه داد.
چند ماه گذشت و فصل زیبای بهار به روستا رسید.
مردم روستا شنیده بودند که قرار است یک پزشک جدید بیاید.
آن‌ها برای استقبال از پزشک در میدان اصلی روستا جمع شدند.
وقتی ماشین پزشک رسید، احمد با تعجب به او نگاه کرد.
پزشک جدید روستا، همان مسافر گمشده در طوفان برف بود.
او به سمت احمد رفت و دست او را به گرمی فشرد.
پزشک گفت که هرگز مهربانی این مردم را فراموش نکرده است.
او تصمیم گرفته بود برای کمک به آن‌ها در این روستا بماند.