دیلافروز در یک مسابقه آشپزی در مدرسه‌اش در شهر کولاب شرکت کرد.
او تصمیم گرفت برای مسابقه سامسا بپزد.
دیلافروز می‌خواست سامسای او دقیقا مثل سامساهای مادربزرگش باشد.
مادربزرگ او سال گذشته از دنیا رفته بود و دیلافروز دلتنگ او بود.
او چند بار خمیر را درست کرد، اما نتیجه خوب نبود.
یک بار خمیر خیلی سفت شد و بار دیگر خیلی نرم بود.
او احساس خستگی می‌کرد و می‌خواست از مسابقه انصراف بدهد.
در همان روز، عمه‌اش به خانه آن‌ها آمد و دیلافروز را غمگین دید.
دیلافروز مشکل خود را برای عمه توضیح داد.
عمه لبخندی زد و گفت که مادربزرگ یک راز کوچک داشت.
مادربزرگ همیشه به جای آب گرم، از کمی شیر سرد استفاده می‌کرد.
همچنین او اجازه می‌داد خمیر زمان بیشتری استراحت کند تا بهتر شود.
دیلافروز با شنیدن این راز، دوباره با دقت و امید شروع به کار کرد.
این بار او خمیر را با شیر سرد درست کرد و منتظر ماند.
وقتی سامساها از فر بیرون آمدند، بوی بسیار خوبی تمام خانه را پر کرد.
طعم آن‌ها دقیقا مثل دست‌پخت مادربزرگ عالی و بی‌نظیر بود.
روز بعد، دیلافروز با خوشحالی و اعتماد به نفس به مدرسه رفت.
همه معلم‌ها و دانش‌آموزان از طعم سامسای او شگفت‌زده شدند.
او در مسابقه برنده شد، اما خوشحالی اصلی او یادآوری خاطرات مادربزرگ بود.