فرشته در شهر زیبای خاروغ در کنار کوه‌های بلند زندگی می‌کند.
او هر هفته به خانه پدربزرگش می‌رود تا موسیقی سنتی یاد بگیرد.
پدربزرگ فرشته استاد نواختن رباب پامیری است و مهارت بسیار زیادی دارد.
امروز او می‌خواهد یک آهنگ قدیمی کوهستانی را به نوه خود آموزش دهد.
فرشته رباب را در دست می‌گیرد و با دقت فراوان به پدربزرگ نگاه می‌کند.
پدربزرگ می‌گوید: «این آهنگ زیبا داستان طبیعت و رودخانه‌های خروشان ما است.»
فرشته آرام شروع به زدن ساز می‌کند و صدای دلنشینی در اتاق می‌پیچد.
پدربزرگ با لبخند مهربانی به او گوش می‌دهد و اشتباهات کوچکش را اصلاح می‌کند.
پس از تمرین، او درباره تاریخچه این ساز خاص با فرشته صحبت می‌کند.
او می‌گوید: «من این رباب را چهل سال پیش با دست‌های خودم ساختم.»
فرشته با تعجب می‌پرسد: «شما چطور توانستید چنین ساز ظریف و زیبایی بسازید؟»
پدربزرگ توضیح می‌دهد که چوب آن را از یک درخت قدیمی زردآلو بریده است.
او روزها و هفته‌ها با حوصله وقت گذاشت تا چوب را به شکل رباب درآورد.
فرشته حالا احساس بهتری نسبت به ساز دارد و ارزش واقعی آن را می‌فهمد.
او تصمیم می‌گیرد هر روز تمرین کند تا بتواند مثل پدربزرگش به خوبی بنوازد.
موسیقی کوهستان در قلب فرشته جای می‌گیرد و او از این موضوع بسیار خوشحال است.
این درس موسیقی دلپذیر برای همیشه در یاد و خاطره او باقی خواهد ماند.