یک عصر سرد زمستانی، سلطانه و خانواده‌اش در آپارتمان خود در شهر فیض‌آباد بودند.
هوا بیرون بسیار سرد بود و باد شدیدی در میان درختان می‌وزید.
ناگهان برق ساختمان رفت و همه جا در یک لحظه کاملا تاریک شد.
در ابتدا بچه‌ها کمی تعجب کردند، اما چون کنار پدر و مادرشان بودند نترسیدند.
سلطانه خیلی زود به آشپزخانه رفت و چند شمع رنگی و زیبا آورد.
وقتی او شمع‌ها را روشن کرد، خانه فضای بسیار گرم و آرامی پیدا کرد.
بدون تلویزیون و اینترنت، آن‌ها تصمیم گرفتند با هم یک بازی فکری جالب انجام دهند.
پدر یک بازی رومیزی قدیمی آورد و همه اعضای خانواده دور میز نشستند.
در طول بازی، آن‌ها با صدای بلند خندیدند و داستان‌های شیرینی برای هم تعریف کردند.
یک ساعت بعد، آن‌ها صدای در زدن همسایه طبقه بالا را به وضوح شنیدند.
همسایه مهربان یک فلاسک بزرگ چای گرم و مقداری کلوچه خانگی خوشمزه آورده بود.
سلطانه آن‌ها را به داخل دعوت کرد تا این عصر زمستانی را با هم بگذرانند.
آن‌ها در کنار نور ملایم شمع با هم نشستند، چای خوردند و صمیمانه صحبت کردند.
بچه‌های دو خانواده هم با یکدیگر بازی‌های جدیدی کردند و بسیار از آن لذت بردند.
بعد از گذشت دو ساعت، ناگهان برق برگشت و چراغ‌های روشن چشم‌ها را اذیت کرد.
با این که برق دوباره وصل شده بود، آن‌ها هنوز دوست داشتند در کنار هم بمانند.
آن شب تاریک و بدون برق به یکی از بهترین خاطره‌های زمستانی آن‌ها تبدیل شد.