بهناز در اتوبوس شبانه کرمان کنار پنجره نشسته بود و بیرون را نگاه می‌کرد.
او برای یک کار جدید به این شهر سفر می‌کرد و کمی استرس داشت.
پیرزن مهربانی با یک کیف کوچک آمد و روی صندلی کنار او نشست.
بعد از گذشت چند دقیقه، پیرزن لبخندی زد و شروع به صحبت کرد.
او با صدای آرامی از بهناز پرسید که برای چه کاری به کرمان می‌رود.
بهناز توضیح داد که قرار است شغل جدیدی را در یک شرکت شروع کند.
پیرزن بسیار خوشحال شد و چیزهای جالبی درباره شهر زیبای کرمان به او گفت.
او گفت که کرمان شهری تاریخی با باغ‌های بسیار زیبا و هوای عالی است.
پیرزن درباره باغ شازده ماهان و درختان بلند آن با هیجان زیاد صحبت کرد.
سپس، او شیرینی‌ها و غذاهای محلی و خوشمزه کرمان را برای بهناز نام برد.
او پیشنهاد کرد که بهناز حتما غذای سنتی بزقرمه و شیرینی کلمپه را امتحان کند.
بهناز با دقت فراوان به حرف‌های پیرزن گوش داد و از آن‌ها لذت برد.
کم‌کم استرس او به طور کامل از بین رفت و احساس آرامش پیدا کرد.
اتوبوس در جاده تاریک شب حرکت می‌کرد و بهناز منتظر رسیدن به مقصد بود.
او حالا می‌دانست که روزها و تجربه‌های بسیار خوبی در این شهر منتظرش است.
سرانجام، هر دو چشم‌هایشان را بستند تا قبل از رسیدن به کرمان کمی بخوابند.