لوکاس و شیوا در یک تاکسی در خیابان‌های تهران بودند.
آن‌ها به مقصد رسیدند و لوکاس کیف پولش را بیرون آورد.
او از راننده پرسید که کرایه آن‌ها چقدر می‌شود.
راننده لبخند زد و گفت که اصلا قابل شما را ندارد.
لوکاس با تعجب به شیوا نگاه کرد و چیزی نگفت.
او فکر کرد که راننده مهربان می‌خواهد آن‌ها را مهمان کند.
اما شیوا سریع پول را به راننده داد و تشکر کرد.
آن‌ها از تاکسی پیاده شدند و لوکاس دلیل این کار را پرسید.
لوکاس گفت که راننده خودش گفت پولی نمی‌خواهد، پس چرا پول دادی؟
شیوا خندید و توضیح داد که این یک رفتار فرهنگی است.
او گفت که به این رفتار مودبانه در ایران تعارف می‌گویند.
در فرهنگ ما وقتی کسی می‌گوید قابل ندارد، فقط احترام می‌گذارد.
این حرف اصلا به این معنی نیست که نباید پول بدهید.
شما باید همیشه کرایه تاکسی یا پول خرید خود را پرداخت کنید.
لوکاس با دقت گوش داد و گفت که چقدر جالب است.
او گفت که از این به بعد حواسش به تعارف خواهد بود.
شیوا گفت که یاد گرفتن این رسم برای زندگی در اینجا مهم است.
لوکاس موافقت کرد و گفت که فردا خودش کرایه را حساب می‌کند.
شیوا با خوشحالی گفت که این یک پیشرفت عالی برای او است.