رستم در حال سفر به مازندران بود تا پادشاه را نجات دهد.
او خیلی خسته بود و در دشتی بزرگ به خواب رفت.
اسب وفادار او، رخش، بیدار بود و از او مراقبت می‌کرد.
در نیمه‌های شب، اژدهایی بزرگ و خطرناک از تاریکی بیرون آمد.
رخش اژدها را دید و با کوبیدن پاهایش به زمین رستم را بیدار کرد.
رستم بیدار شد و به اطراف نگاه کرد، اما اژدها در تاریکی پنهان شده بود.
رستم عصبانی شد و به رخش گفت که اجازه دهد او بخوابد.
مدتی بعد، این اتفاق برای بار دوم تکرار شد.
رخش دوباره رستم را بیدار کرد، اما اژدها باز هم ناپدید شد.
رستم به اسبش گفت که اگر دوباره او را بیدار کند، ناراحت می‌شود.
برای بار سوم، اژدها به رستم نزدیک‌تر شد.
رخش می‌ترسید اما چون رستم را دوست داشت، دوباره او را بیدار کرد.
این بار، نور ماه از پشت ابرها بیرون آمد.
رستم سرانجام توانست اژدهای بزرگ را در تاریکی ببیند.
او سریع شمشیر خود را برداشت و با شجاعت به سمت اژدها رفت.
رخش نیز با پاهای قوی خود به اژدها ضربه زد و به رستم کمک کرد.
آن‌ها با همکاری یکدیگر توانستند اژدها را شکست دهند.
رستم از اسب باهوش خود تشکر کرد و متوجه شد که رخش جان او را نجات داده است.