من گلبانو هستم و دختری از ایل قشقایی در جنوب ایران می‌باشم.
هر سال در فصل پاییز، من به همراه خانواده‌ام یک سفر بسیار طولانی را شروع می‌کنیم.
ما باید کوهستان‌های سرد را ترک کنیم و به سمت دشت‌های گرم استان فارس برویم.
این جابه‌جایی فصلی کوچ نام دارد و برای ادامه زندگی عشایری ما بسیار مهم است.
گوسفندها و بزهای گله ما همیشه به علف‌های تازه و هوای گرم‌تر نیاز دارند.
در زمان کوچ، ما در چادرهای سیاه و بزرگی در دل طبیعت زندگی می‌کنیم.
این چادرها از موی بز بافته می‌شوند و ما را از باد و باران حفظ می‌کنند.
جابه‌جا کردن وسایل زندگی و حرکت دادن حیوانات در جاده‌ها، چندین هفته طول می‌کشد.
من و مادرم در زمان استراحت، فرش‌ها و گلیم‌های بسیار زیبایی با دست می‌بافیم.
ما در بافتن گلیم از رنگ‌های شادی استفاده می‌کنیم که شبیه گل‌های بهاری هستند.
پیاده‌روی در مسیرهای طولانی و کوهستانی گاهی برای همه اعضای خانواده خسته‌کننده می‌شود.
اما تماشای منظره‌های جدید و زیبایی‌های طبیعت، به ما انرژی و شادی زیادی می‌بخشد.
شب‌ها همه دور آتش جمع می‌شویم، چای می‌نوشیم و به داستان‌های قدیمی گوش می‌دهیم.
صدای زنگوله گوسفندان در سکوت شب، برای من آرامش‌بخش‌ترین موسیقی در جهان است.
وقتی سرانجام پس از روزها به دشت‌های گرم می‌رسیم، دوباره چادرهای خود را برپا می‌کنیم.
در آنجا حیوانات می‌توانند به راحتی در مراتع چرا کنند و ما هم کمی استراحت می‌کنیم.
من زندگی سنتی عشایر و این کوچ زیبای پاییزی را با تمام سختی‌هایش دوست دارم.