من پروانه هستم و در یک بیمارستان در شهر اردبیل کار می‌کنم.
کار کردن در شیفت شب همیشه سخت است، اما من شغلم را دوست دارم.
شیفت من معمولا از ساعت هشت شب شروع می‌شود و تا صبح ادامه دارد.
وقتی به بیمارستان می‌رسم، ابتدا پرونده‌های مربوط به بیماران را با دقت می‌خوانم.
سپس به اتاق آن‌ها می‌روم تا وضعیت سلامت و داروهایشان را بررسی کنم.
حدود نیمه‌شب، بخش اورژانس بیمارستان ناگهان بسیار شلوغ و پر از رفت‌وآمد می‌شود.
مردم بیماران خود را می‌آورند که به کمک سریع و مراقبت پزشکی نیاز دارند.
پزشکان و پرستاران باید سریع کار کنند تا به همه بیماران رسیدگی شود.
بعد از چند ساعت شلوغ و پرکار، فضای بیمارستان دوباره آرام و ساکت می‌شود.
ساعت سه صبح، من و همکارانم برای مدت کوتاهی به اتاق استراحت می‌رویم.
ما با هم چای گرم می‌نوشیم و کمی درباره زندگی روزمره خود صحبت می‌کنیم.
این استراحت کوتاه به ما برای ادامه کار در شب انرژی تازه‌ای می‌دهد.
من چند بار دیگر به بیماران سر می‌زنم تا اینکه صبح فرا برسد.
سرانجام، شیفت کاری من ساعت هفت صبح تمام می‌شود و از بیمارستان خارج می‌شوم.
در راه بازگشت به خانه، طلوع زیبای خورشید را در آسمان سرد تماشا می‌کنم.
من بسیار خسته هستم، اما از کمک کردن به انسان‌ها احساس خوبی دارم.