کامران و مادربزرگش به ایستگاه قطار در تهران رفتند.
آن‌ها می‌خواستند با قطار شب به تبریز بروند.
قطار آن‌ها ساعت هشت شب آرام حرکت کرد.
در کوپه آن‌ها، یک خانواده مهربان هم بود.
مادربزرگ کامران از کیفش غذای خیلی خوشمزه‌ای بیرون آورد.
آن‌ها غذای خود را با آن خانواده تقسیم کردند.
کامران با پسر آن خانواده کمی بازی کرد.
آن‌ها خیلی خسته بودند و شب زود خوابیدند.
قطار در تاریکی شب به سمت تبریز می‌رفت.
صبح زود کامران از خواب بیدار شد.
او از پنجره قطار به بیرون نگاه کرد.
او کوه‌های برفی بسیار زیبایی را آنجا دید.
هوا سرد بود اما منظره خیلی قشنگ بود.
مادربزرگ گفت که تبریز حالا خیلی نزدیک است.
این سفر برای کامران بسیار جالب و شیرین بود.