روزی روزگاری یک کشاورز پیر در روستایی زندگی می‌کرد.
این کشاورز سه پسر داشت که خیلی تنبل بودند.
پسرها هیچ وقت در مزرعه کار نمی‌کردند و فقط می‌خوابیدند.
یک روز پدر پیر آن‌ها بیمار شد و در رختخواب ماند.
او پسرانش را صدا کرد و با آن‌ها حرف زد.
پدر گفت که در مزرعه یک گنج بزرگ پنهان است.
پسرها از شنیدن این خبر خیلی خوشحال و هیجان‌زده شدند.
آن‌ها فردا صبح به مزرعه رفتند و همه زمین را کندند.
پسرها چند روز با دقت کار کردند اما طلایی پیدا نکردند.
حالا همه زمین نرم و برای کشاورزی آماده بود.
آن‌ها تصمیم گرفتند در این زمین دانه‌های گندم بکارند.
فصل تابستان رسید و مزرعه پر از گندم‌های طلایی شد.
پسرها گندم‌ها را در بازار فروختند و پول زیادی گرفتند.
آن‌ها بالاخره فهمیدند که منظور پدرشان از گنج چه بود.
گنج واقعی در زندگی همان کار و تلاش انسان است.