من در شهر تبریز زندگی می‌کنم.
مادربزرگ من یک سماور خیلی قدیمی و قشنگ دارد.
این سماور زرد رنگ است و از جنس برنج است.
سماور او خیلی بزرگ و کمی سنگین است.
هر روز صبح، مادربزرگ در این سماور آب می‌ریزد.
سپس آن را روشن می‌کند تا آب گرم شود.
آب آرام آرام در داخل سماور می‌جوشد و صدا می‌کند.
بعد، او یک قوری کوچک روی سماور می‌گذارد.
چای با بخار آب سماور به خوبی دم می‌کشد.
زمستان‌های شهر تبریز همیشه خیلی سرد و پربرف است.
در فصل زمستان، خانواده ما دور این سماور می‌نشینند.
صدای جوشیدن آب به ما احساس خوبی می‌دهد.
ما با هم چای داغ می‌نوشیم و صحبت می‌کنیم.
پدربزرگ برای بچه‌ها قصه‌های قدیمی و جالب می‌گوید.
من چای خوشمزه مادربزرگ را خیلی دوست دارم.
فردا عصر دوباره به خانه او خواهم رفت.